Pierwsza była Wikipedia. Bowiem internetowa encyklopedia to nie tylko almanach wiedzy utrzymywany przez społeczność redaktorów, ale i rozbudowany system do wspólnej edycji dokumentów. Potem zaczęły się pojawiać komercyjne odpowiedniki takie, jak Confluence.
Z czasem koncepcja wyewoluowała do systemów, w których pojedynczy dokument jest zbiorem wierszy, a każdy wiersz to odrębna sekcja, którą można edytować, zmieniać jej pozycję lub typ.
Przykładem takich edytorów, w których każdy wiersz to osobny rekord, których kolejność można płynnie zmieniać są Notion oraz Nuclino.
Artykuł jest fragmentem książki Bardziej niż Agile będącej w trakcie druku: https://onepress.pl/ksiazki/bardziej-niz-agile-marcin-zmigrodzki,baragi.htm#format/d
Korzyścią z takiej koncepcji jest to, że można predefiniować szablony strony, czyli zbiór sekcji oraz to, że wielu użytkowników może zmieniać treści dowolnej sekcji naraz. Dla porządku przypomnę, że warunek równoległej edycji spełniają również programy biurowe takie, jak Google Drive i MS Office.
Aktualnie następuje wysyp rozwiązań notatnikowych i do najbardziej popularnych można zaliczyć Notion oraz Nuclino, które zyskały szczególnie dużą atencję wśród studentów. Dostępne są też inne rozwiązania jak Obsidian, GetGuru, Evernote, Roam oraz GitBook.
Dostęp do wiedzy w notatniku następuje na kilka sposobów: przez przeglądanie katalogu stron, przez wyszukiwanie, przez wędrowanie po mapie linków (poniżej przykład) albo przez wyświetlanie kontekstowej do zadanego obszaru merytorycznego listy wpisów.
Intencja użycia, która stoi za tymi systemami zakłada, że pracownicy planowo poświęcają czas na napisanie wirtualnej encyklopedii na zadany temat, np. dokumentacji systemu. Wymaga to zaplanowania struktury wiedzy i napisania wymaganych stron tekstu. Ten sposób użycia zakłada inwestycję w tworzenie uporządkowanej wiedzy, aby później pracownik, który z niej będzie korzystał nie ponosił dużego kosztu dotarcia do niej.
Alternatywnie można założyć, że pracownik w chwili, w której wpada na ciekawą informację lub pomysł notuje sobie ją w takim systemie. System gromadzi te chaotyczne informacje i pozwala na ich późniejsze uporządkowanie. Ten sposób użycia zakłada redukcję kosztu tworzenia nowej wiedzy przez pracownika, aby go nie zniechęcać do archiwizowania jej. Przyjmuje się, że system będzie na tyle wygodny, że ktoś, kto będzie chciał skorzystać z tej wiedzy zdoła ją znaleźć.
Szczególnym przykładem interaktywnego notatnika jest Jupyter i Google Colab, który oprócz równoległej edycji pozwala na wstawianie kodu do środka tekstu i uruchomienie go. W przypadku projektów eksploracyjnych software’owych to gigantyczna wartości.
blog
Interaktywne notatniki - narzędzia projektów discovery
Pierwsza była Wikipedia. Bowiem internetowa encyklopedia to nie tylko almanach wiedzy utrzymywany przez społeczność redaktorów, ale i rozbudowany system do wspólnej edycji dokumentów. Potem zaczęły się pojawiać komercyjne odpowiedniki takie, jak Confluence. Z czasem ko...
Pierwsza była Wikipedia. Bowiem internetowa encyklopedia to nie tylko almanach wiedzy utrzymywany przez społeczność redaktorów, ale i rozbudowany system do wspólnej edycji dokumentów. Potem zaczęły się pojawiać komercyjne odpowiedniki takie, jak Confluence.
Z czasem koncepcja wyewoluowała do systemów, w których pojedynczy dokument jest zbiorem wierszy, a każdy wiersz to odrębna sekcja, którą można edytować, zmieniać jej pozycję lub typ.
Przykładem takich edytorów, w których każdy wiersz to osobny rekord, których kolejność można płynnie zmieniać są Notion oraz Nuclino.
Artykuł jest fragmentem książki Bardziej niż Agile będącej w trakcie druku: https://onepress.pl/ksiazki/bardziej-niz-agile-marcin-zmigrodzki,baragi.htm#format/d
Korzyścią z takiej koncepcji jest to, że można predefiniować szablony strony, czyli zbiór sekcji oraz to, że wielu użytkowników może zmieniać treści dowolnej sekcji naraz. Dla porządku przypomnę, że warunek równoległej edycji spełniają również programy biurowe takie, jak Google Drive i MS Office.
Aktualnie następuje wysyp rozwiązań notatnikowych i do najbardziej popularnych można zaliczyć Notion oraz Nuclino, które zyskały szczególnie dużą atencję wśród studentów. Dostępne są też inne rozwiązania jak Obsidian, GetGuru, Evernote, Roam oraz GitBook.
Dostęp do wiedzy w notatniku następuje na kilka sposobów: przez przeglądanie katalogu stron, przez wyszukiwanie, przez wędrowanie po mapie linków (poniżej przykład) albo przez wyświetlanie kontekstowej do zadanego obszaru merytorycznego listy wpisów.
Intencja użycia, która stoi za tymi systemami zakłada, że pracownicy planowo poświęcają czas na napisanie wirtualnej encyklopedii na zadany temat, np. dokumentacji systemu. Wymaga to zaplanowania struktury wiedzy i napisania wymaganych stron tekstu. Ten sposób użycia zakłada inwestycję w tworzenie uporządkowanej wiedzy, aby później pracownik, który z niej będzie korzystał nie ponosił dużego kosztu dotarcia do niej.
Alternatywnie można założyć, że pracownik w chwili, w której wpada na ciekawą informację lub pomysł notuje sobie ją w takim systemie. System gromadzi te chaotyczne informacje i pozwala na ich późniejsze uporządkowanie. Ten sposób użycia zakłada redukcję kosztu tworzenia nowej wiedzy przez pracownika, aby go nie zniechęcać do archiwizowania jej. Przyjmuje się, że system będzie na tyle wygodny, że ktoś, kto będzie chciał skorzystać z tej wiedzy zdoła ją znaleźć.
Szczególnym przykładem interaktywnego notatnika jest Jupyter i Google Colab, który oprócz równoległej edycji pozwala na wstawianie kodu do środka tekstu i uruchomienie go. W przypadku projektów eksploracyjnych software’owych to gigantyczna wartości.
szkolenia@octigo.pl
+48 512 364 075
Redycka 38/1, 51-169 Wrocław, Poland